Stine Jensen is heel eerlijk over haar eigen moederschap in haar programma ‘Dus ik ben….’ van zondag 19 juni jl. bij HUMAN op NPO2. Grenzen stellen is voor haar nog best wel een ding. “Als het maar leuk en gezellig is met mijn dochter, dat moet voldoende zijn”, dacht ze eerst. En “ben ik wel een goede moeder?”

Grenzen stellen: praat vanuit je hart

Haar dochter Vicky wil voor de TV haar eten opeten, maar Stine wil graag een gezin vormen met haar dochter en meer contact. Echter, dat krijgt ze niet door alleen maar toegeeflijk te zijn. Stine kijkt hoe de Fransen het doen. Die dwingen gezelligheid af bij het kind: “Kom aan tafel, nu!!” klinkt het (op zijn Frans dan). “Nee dat is het ook niet”, vindt Stine. Ze krijgt in mijn ogen het enige juiste en haalbare advies van coach Oriane Boyer tijdens het laatste deel van de uitzending: “Praat meer vanuit je hart met je dochter, spreek vanuit wat je zou willen, je diepere wensen”. Dat oefent ze in een rollenspel en: het werkt! Door vanuit haar hart te spreken voelt de dochter zich meer aangesproken. Er lijkt ineens meer verbinding tussen hun te zijn waarbij samen aan tafel eten vanzelf gaat. Complimenten voor de therapeute en Stine!

Schuldgevoel en knagend gevoel

Het is duidelijk dat Stine zwichtte voor de druk die haar dochter op haar kon leggen en dat ze moeite had met duidelijk grenzen aangeven, met een duidelijk leiderschap. Dit probleem speelt niet alleen tussen moeders en (kleuter) dochters. Schuldgevoel, angst om niet leuk gevonden te worden, confrontaties willen vermijden en de hang naar bevestiging kan ook jou parten spelen bij het aangeven van gezonde en normale grenzen. In werksituaties met collega’s kan dat betekenen dat je moeilijk nee kan zeggen tegen extra taken, dat je lang blijft hangen in pauzes omdat het zo gezellig is, met als gevolg dat je je hoofd breekt over schier onmogelijke logistieke tijdpuzzels. En dat terwijl je een knagend gevoel van onbehagen houdt, met een gevoel van falen blijft zitten en dat alles maar moeizaam gaat. Zo heb je teveel werk, te weinig tijd en te weinig aandacht voor jezelf.

Moe

Gevolg is dat jij steeds moeier wordt, met tegenzin de dag ingaat, je kunt niet meer genieten. Mogelijk bèn je ook niet meer te genieten. Je voelt je onvoldaan en je kunt er ook mee te maken krijgen dat je lichaam uiteindelijk de tol betaalt daarvoor.  Dat allemaal komt vanwege het niet-aangeven van grenzen.

Praat vanuit je verlangen

De oplossing is, net als in het filmpje van Stine Jensen, terug te gaan naar de wensen van je hart. Dat gaat meestal niet zomaar. Vaak komen we, onderweg naar ons hart, juist de pijn van afwijzing, van tekort, van niet-gezien zijn tegen, die ons hart op slot heeft doen gaan. Je doet er goed aan om deze pijn met mildheid en in kleine stapjes eens onder ogen te zien. De ruimte te geven. Zo krijg je je hart weer tot je beschikking. Je voelt je hartewensen sterker en je kunt die ook die ook beter overbrengen naar anderen.  Als je in contact staat met je hart kosten zaken als het aangeven van werkelijk gevoelde grenzen, geen moeite. Je communiceert immers ‘alleen maar je zelf’, niets meer en niets minder.  Het gevoel van tekortkomen verdwijnt. Met lichaamsgerichte therapie leer je omgaan met de pijn die jou heeft doen weggaan bij je hart. Je oefent in een respectvolle omgeving met communiceren van wat er in je hart speelt en leeft.

Raakt dit onderwerp aan jouw thema? Laat je reactie hier achter. Of mail mij via hester@lijfwerk.info. Je krijgt altijd een antwoord.

Bekijk de uitzending van HUMAN van zondag 19 juni jl: https://www.human.nl/dus-ik-ben/2016/dus-ik-ben…een-goede-opvoeder.html

Eerst meer lezen over moeder-dochterrelaties? Bekijk mijn artikelen.

Sandra en haar moeder: van altijd lief zijn naar vrij je grenzen aangeven.

Patronen ontwikkel je meestal al vroeg in je leven en zijn vaak gekoppeld aan onbewuste overtuigingen en niet-verwerkte emoties. Soms kun je vastlopen door deze patronen, zo ook Sandra die vertelt dat ze telkens vastliep in haar werk door een al te hulpvaardige opstelling naar haar collega’s toe. In dit artikel zie je hoe ze met een therapie-opstelling ‘ouder-volwassene-kind’ het patroon van ‘lief zijn voor de ander’ en ‘jezelf inhouden’ begon te doorbreken.

Pin It on Pinterest

Share This